ne oldum değil, ne olacağım diyeceksin!
bakınız ben ne dedim diye başlamak istiyorum
ne oldu ne bitti... bakalım bakalım.
efendim devlet konservatuvarı kazanamamakla birlikte haliç konservatuvarı tiyatro bölünmündeyim şu an da...
mutlu muyum? mutluluk ne kelime demek istiyoruuuuum
akademik kadrosundan, sınıfa, sınıftan, sahneye, hatta ve hatta sahneden okula her şeyden çok ama çok memnunum.
özellikle okul dönemi olarak ele aldığımızda hayatımın en güzel dönemini yaşamaktayım.
müşfik kenter gibi bir tiyatronun duayeninden bahsediyoruz öncelikle ki bu inanılmaz bir onur duygusu yaratıyor bünyede...
derslerse tadından yenmeyecek kadar keyifli sabah 9 dan akşam 19 ila 20 sularına kadar hareket etmek yorucu ve biraz da can yakıcı olsa da çok keiyf veriyor. sık sık okuyor ve sık sık hareket ediyorum şu sıralar.
hayatımda ki tek eksik 'yeni bir aşk' ki kendisi çok istenmekle beraber can sıkıcı bir eksiklik oluşturmuyor hayatımızda.
pek tabi insanoğlu doyumsuz; bir çok şey istiyor -hele bu insanoğlu ben olunca - ama olsun elindekilerle de yetinmeyi biliyor. di mi?
bir de arkadaşlarımla pek görüşme fırsatı yaratamıyorum şu sıralar ama herkes kendi derdinde şu dönem de doğal olarak. belirli düzeni oturttuğumzda o da yoluna girecek nasıl olsa diye bakıyorum.
ah! bir şu pek sevgili hava takvime bakip da sonbahar da olduğunu hatırlasa da azcık üşüsek, efendime söyliyim şöyle montlarımızı giyip istiklal caddemizde insanlar yağmurdan pasajlara saklanırkene biz tramvay yolundan sakin sakin, keyifli keyifli yürüsek, üşüyünce de ara cafe ye gidip acı sıcak çikolata içsek yani siz içmeseniz bile ben içsem ama artık sonbahar gelsin ben seviyorum ya öyle gri hava, rüzgar, yağmur falam. güzel şeyler bunlar yani aşk meşk falam hoş. oyş. böyle işte herkesi özledim birden. tuhaf mıyım ney? öüyorum herkesi bu da pek içimden geldi mutluyum ya ondan oluyor... mutlu olunca ömeye programlı ben işte (=

eveet. bakalım bakalım.
dün müşfik kenter in önündeydim hayal ötesi, tarif edemiyceim kadar da heycanlıydım aynı zaman da... haliç üniversitesinde ilk sınvaım vardı. müşfik kenter, murat karasu ve bir kaç jüri üyesi daha karşılarında ben! dizlerinin bağının çözülme durumu böyle bir şey olsa gerek!..
nasıldı? kendime göre yetersiz ama fena değildi.
30 kişilik kontenjan açmaları gerekiyordu fakat 17 kişilik bir kontenjan açıldı bu sınavda ve ben onların içindeyim... güzel bir duygu... çok hem de!
tabi ki devlet konservatuvarı olmasından başka hiçbir dileğim yok şu an için hayatımda...
taglanmışım efen ben. purple kişisi tarafından. fakat şu; ben hakkında pek bilinmeyen birkaç şey olayını şu dakika şu gerginlikle halledemiycem malesef! sevgilerimle, esen kalınız. şanslarını esirgemeyiniz!..

bazen nefes almaya zorlanır insan, göğsü şişer, tıkanır derin nefes alma ihtiyacı tamamlanamadan yarıda kalır...
diğer gerginliklere benzemez çocukluk hayalinin son şans olarak karşınızda dikilmesi... konservatuvar sınavları işte 10 seneye yakın bir beklentinin sonucunda şimdi işte tam karşımda öylece duruyor...
çok korkuyorum doğrusu ama artık yapamacağım söznü de sonuçlar açıklanana kadar rafa kaldırıyorum!
her şey geçecek ve yoluna girecek buna inanıyorum şu an ya da inanmak istiyorum... her neyse... salı, çarşamba ve bir sonraki salıya yarısını atlatmış olucağımı umuyorum...

biraz canım sıkkın, biraz biraz mutluyum şu sıralar... ya da ara sıra mutluyum! biraz kafam karışık, biraz sakinleşmeye zorluyorum kendimi... ya da kafam biraz değil pek karışık! biraz aşığım şu sıralar, biraz biraz boşveriyorum aşık olmayı falan... ya da hep aşığım tam olarak bilemiyorum... ama bildiğim bir şey var; biraz kaygılıyım, çok çok heycanlıyım, oldukça da keyifsizim bir kaç konuda... kafamda kurduğumdan farklı gelişen şeyler için, bir de verdiğim emeklerin hiç istemediğim hatta asla olmayacağını düşündüğüm bir sonuca ulaşmasıyla alakalı bir mutsuzluk, keyifsizlik...
alkole sınav sonuna kadar ara. düzenli uyku moduna giremce en azından olabildiğince... canımı sıkan şeyleri göz ardı etmeye çalışmaca olabildiğince yine tabi, ara sıra aklıma geliyor da zor tutuyorum kendimi ama yine de odaklanmam gereken bambaşka ve daha önemli bir şey var kafamda! biraz biraz yükler var omuzlarımda ağırca... konuşmaya ihtiyacım var aslında ama kendimde kaçtığımdan paylaşma taraftarı değilim!
yarın ciddi anlamda ağır ve sıkıntılı bir gün ama her gün gibi geçmişte kalı benden uzaklaşacak olan bir gün... bilmiyorum bazı sabahlar kipır kipr uyanıyorum birilerinin de etkisi olabilir tabi ya da olmayadabilir...
ya akşam ya gündüz evde olup çalışmak lazım, kendini aşmak lazım, can sıkan şeylerden gerekizse insanlardan uzaklaşmak lazım... bir çok şey yapmak lazım bazen... yapmak!

ben bu akşam uyumuyooorum kendimi otobüse saklıyorum...
evet evet çok mutluyum şu an enerji patlaması yaşıyorum eh bi kaç dakika öncesindeyse anlam veremediğim çöküşlerdeydim dengesiz ruh hali neticede her an her şey beklenilir bünyeden!

efendim bu tatilim çok verimli olucak... kafam da yer tutmaya yeltenen bütün saçmalıkları isatnbulda bi arkadaşıma emanet ediyorum ve marmaris'te çıldırıyorum geri döndüğümde arkadaşım emanet sıkıntılarımı rüzgara bıraktığını söylüyor... istanbul da havlar esmeye başlamış ben de bunu anlıyorum... işte insan uykusu gelip de uyuyamayınca böyle şeyler yazabilitesi artıyor pek tabi...

herkesi pek bi çok öüyorum esen kalın efendim. henüz tatil yapamayanlara da acil şifalar diliyorum...

dönüşüm muhteşem olacak biliyoruum